Interrail 2009: comfort ingeruild voor gezelligheid
Geen gratis wifi meer. Geen restaurantje meer, geen ontbijt in de prijs, geen spik en span douche of wc meer. Zelfs niet meer met z’n twee op eenzelfde kamer slapen. Maar joh, wat maakt het uit wanneer je er een grote club gezellige hostellers bij hebt?
Cap Ferret ligt in een punt ten westen van Bordeaux, aan de kust. Het heeft aan de ene kant een baai en aan de andere de Atlantische oceaan, met al haar hoge golven en woeste zee.
De reis er naartoe verliep zonder problemen, maar was wel lang met zijn 12 uur reizen. We vertrokken ‘s ochtends om 10:00 in luxembourg en kwamen 19:45 in Bordeaux aan (via Parijs waar we 2:45 moesten wachten voor de TGV naar bordeaux). Van daaruit was het nog een lange, misselijkmakende busrit door alle gehuchten die je tussen Bordeaux en de kust tegenkomt. Maar alle gezeik apart gehouden; we zijn er gekomen daar gaat het om.
Terug naar de gezelligheid. Ineke was over de staat van het hostel allerminst te spreken, maar dat had vooral met de moeheid te maken, bleek na een goede nachtrust waarbij zij zo goed als klokje rond had geslapen. Ik was er al eerder uit om samen met een hosteleigenaar (zijn een stuk of 3 die de tent runnen hier) het dorp in te gaan op zoek naar wat eetbaars. We hebben gebabbeld over flash games, waar we later willen wonen en hernieuwbare energiebronnen. Beetje smalltalk dus 
. Voor de rest is hij zo’n beetje de enige Fransman die engels kan of het aandurft dat te spreken. Alle andere franzosen vertikken het om over te schakelen naar iets anders dan Frans. Heul frustrerend bij het vragen naar de weg of iets dergelijks…
De rest van vandaag hebben we doorgebracht met het strand vinden, de zee teisteren en de weg weer terugvinden. Wij zijn zulke fantastische navigators dat zelfs de bewegwijzering het fout heeft op een gegeven moment volgens ons 
. Met alle gevolgen van dien natuurlijk. Maar de Fransen kunnen zichzelf ook heerlijk tegenspreken af en toe moet ik er wel bij zeggen, met borden waar centre ville twee keer wordt aangegeven; naar rechts én links…
We blijven hier waarschijnlijk nog tot maandag, maar zoals altijd, als het gezellig is, kunnen we zomaar een dagje langer blijven.
Als ik buiten “we will rock you” geklapt hoor worden door iedereen, zou dat er wel eens dik in kunnen zitten . Voor nu gaat het licht bij mij uit, ik ben kapot en mijn kuiten… Wacht, welke kuiten?
Ps: als extraatje in de gallery deze keer militairen in de vertrekhal van paris montparnasse mét indrukwekkend wapentuig op. Was er iets gaande?
eindelijk gevonden!!
weer wat geleerd dussss….
en weet inmiddels dat jullie alweer eindje verderop zitten met ook heel mooi weer, aan de borrel en een lekker maal in het vooruitzicht, bofkonten. hier komt er weer mooi weer aan,vandaag al een beetje, maar verder afwachten. ben wel beetje jaloers op al jullie mooie plekken!!
hug, je moeder