Interrail 2009: hotel op wielen & 10.100 ton staal
Woensdagavond, 23:55. In een coupe zoals we die in Nederland eigenlijk niet meer kennen (al heb je tussen amersfoort en amsterdam nog wel eens dergelijke afgesloten hokjes in de 2e klas), zijn zitplaatsen op efficiënte wijze omgetoverd tot stapelbedjes met een door de sncf gegeven slaapzakje en kussentje. Backpacks bovenin, schoenen uit en liggen maar. Er zitten ook geen ramen in de coupe, het is slapen wat er van je verwacht wordt hier. De nachttrein rijd inmiddels alweer. Het hotel op wielen dendert op weg naar Parijs, waar het om 07:00 zal arriveren, in alle vroegte, net voordat Parijs ontwaakt voor een doodnormale werkdag.
Echt comfi is een nachttrein niet te noemen. Het bed ligt prima. Je merkt echter pas goed hoe schuin een treinstel eigenlijk gaat in een bocht wanneer je ligt. Voor je gevoel zit je soms op een zeilschip dat flink wind vangt.
Komt nog bij dat natuurlijk iedereen last van de blaas krijgt ergens tussendoor, en er weer een bak licht binnenkomt. Hup, heb je wel een heel uur slaap gevat.
Aan de andere kant heeft nooit iemand gezegd dat het fijn moest zijn. Het enige fijne eraan is dat je redelijk ongemerkt een flink end kunt komen. En daarbij is het een leuke ervaring, dat nachttreinen.
Het leuke aan zo vroeg in Parijs aankomen is dat alles nog moet ontwaken. Voor het eerst in me leven heb ik kunnen zitten in de Franse metro, op een van de drukkere lijnen nog wel.
Om ongeveer 7:45 hadden we uitgevonden waar het youth hostel was. Even inchecken, maar wel de spullen in kluisjes bewaren. De andere bezetters liggen uiteraard nog te ronken.
Nou ja, dan maar even ontbijten. Een norse Franse dame die niet misstaan had in een militair hospitaal gebaart dat we een dienblad moeten gebruiken. We hebben de keuze uit jam, jam of jam en thee, thee of thee. Riant dus 
.
Omdat je toch wat wilt doen met zo’n metropool als Parijs besloten we om na het ontbijt maar eens de eiffeltoren te gaan opzoeken. Dat dat een attractie is waar je struikelt over de Jappen met camera’s en je erg schaapachtig met z’n 100′en in een lift naar de top gaat, kon ons niet veel boeien. Het blijft een imposant bouwwerk, waar je, als je de geschiedenis ervan kent, je van kunt afvragen wat idioter is; dat het ooit gebouwd is, of het bezoek van de meer dan 3.000.000 toeristen per jaar.
Nu we op het moment van schrijven alweer aan het doorrazen zijn naar frankfurt, hebben we straks de helft van onze bijna 2000km lange tocht naar Bratislava gehad. Na aankomst in Frankfurt nog even wachten, dan door naar Wenen (7 uur zitten!) en dan Bratislava. ETA: 21:30.
Welterusten.
hoi lieverds,
jullie kunnen altijd nog reisreporters worden…..ik geniet van de verslagen. lezen de ouders van Ineke ze ook?
trouwens, die coupes lijken toch redelijk modern. ik heb ooit, in een grijs verleden in zo’n nachttrein naar Italie(en terug) schurft opgelopen….leuk vooruitzicht??? als het blijft jeuken alsof je beetje verbrand bent…zoek dan maar dokter op…
ben heel benieuwd naar foto’s van bratislava.
hug voor jullie! noor
De bovenste foto is van de ICE naar frankfurt, die waren inderdaad heel erg goed! Beter nog dan de TGV’s. Dat vond ik er uitzien als een hal in een luxe gebouw ofzo. Lekkere stoelen ook wel, met ook weer een kussentje en ligstand.