There is no such thing as can’t
Vloeken in de kerk was het, toen ik het in m’n hoofd haalde om tijdens een gesprek te zeggen dat een idee veel te far-fetched was. Niets is onmogelijk in De Veenhoop. Niets is onmogelijk in de minor Concepting. Laat je gaan, laat je gedachten spreken. Geen idee is te gek. Niet nu.
Natuurlijk
Het voelde als √©√©n. Het voelde gaaf. √â√©n pot nat, maar dan in de positieve zin van het woord. Alsof we helemaal geen teambuilding tweedaagse nodig hadden en tegelijkertijd waren deze twee dagen misschien wel de belangrijksten van het hele traject van de minor Concepting waar ik het komende halfjaar verblijf. Tegelijkertijd was het zo goed te zien dat dit nodig is. Voor ons, voor de minor. In de afgelopen twee dagen heb ik gemerkt hoe snel een groep hecht kan worden, kan lachen, kan nadenken, kan respecteren en kan samenwerken met elkaar alsof we nooit iets anders hebben gedaan. En toch kent iedereen elkaar amper. En dat vind ik zo’n ongelooflijk sterke eigenschap van deze minor, dat ik daar iedere keer weer blij van word.
Inhoudelijk
Spelenderwijs leert men… elkaar kennen. Eigenlijk gelijk bij binnenkomst al werd er door sommige mensen besloten spelletjes te gaan spelen. Stratego, Jenga, een of ander vaag spel met boeren, set! en dergelijke waren niet weg te denken in de 2 ruimtes die de accommodatie te bieden had. De rest van de twee dagen hebben vooral in het teken van deze activiteiten gestaan. Maar is dat erg? Die vraag kwam ook even bij mij op. Integendeel, bedacht ik me echter een minuut later. Samen leiden schept een band. Dat zag je vooral bij Jenga, waarbij vriend en vijand elkaar oprecht (soms ook niet, hehe) hielpen om de toren te laten staan. De bizarre finale Jenga is voor een deel vastgelegd, wat je hieronder kunt bekijken
Spontaniteit
Dingen gaan zoals ze gaan. Laat maar op je afkomen. Sta op en doe. Zo ontstonden de meest leuke gesprekken, werden de meest creatieve creaties gemaakt, ging men dingen doen die je niet voor mogelijk hield. Zo was daar Wies met haar knuffels. Mariëlle met haar kussengevecht. Daniël met zijn Gotcha. Rob met zijn strijd dat spel te winnen. Janneke die er met de prijs vandoor gaat.
Inzichtelijk
Bij de talentmatch de dinsdag voorafgaand bleek wel weer hoe confronterend sommige zaken kunnen zijn. Twee opdrachtgevers, oh nee, kiemzetters, ervoeren hoe het was om geen aansluiting te vinden bij de studenten. Alhoewel? Na de veenhoop blijkt toch dat niet alles zo is als het lijkt. We kwamen er met z’n allen achter dat de opdrachten allemaal potentie hebben, alleen dat de taal waarmee dat gebracht wordt erg belangrijk is. Het zegt iets over hoe de kiemzetters ermee omgaan, wat voor gevoel ze overbrengen. Maar, ook kwamen we er allemaal achter dat we daar doorheen moeten prikken. Taal zegt niets over de mogelijkheden. Het zegt iets over de huidige situatie. Denk niet aan de onmogelijkheden van nu, maar denk aan de mogelijkheden van straks. Als je als Concepting de kans krijgt dingen drastisch te veranderen, kun je maar beter uit oude patronen stappen. Met die gedachte kregen veel mensen ineens wel interesse in de opdrachten waar ze in eerste instantie geen affiniteit mee hadden.
Minor Concepting: wat niet eigenlijk?
Ik ben er nog niet helemaal over uit. Deze blog beschrijft mijn eerste impressies en alles is intuïtief opgeschreven. Misschien kun je er soep van maken, misschien niet. Geeft niet, ik ook nog niet altijd even goed. Maar wat ik wel weet is dat Concepting een hele grote kans maakt mijn thuisbasis te worden. Tot nu toe voel ik mij er als een vis in zijn spreekwoordelijke water, en ik zie het komende half jaar met vreugde tegemoet!
