Waar gaat het heen met de wereld?
Een week of elf zijn wij met de groep KIK al aan het kijken naar hoe wij het imago van probleemjongeren kunnen bekijken en verbeteren. Interessante personen, leuke invalshoeken en opvallende conclusies maken het werken daaraan enorm leuk om te doen. Wat zijn mijn bevindingen tot nu toe, waar staan we en waar wil ik naar toe?
Eerder sprak ik al over de definitie van een probleemjongere. Hoewel ik hem voor mijzelf best goed heb geformuleerd vind ik zelf, gaat hij voor een ander iemand misschien wel helemaal niet op. Voor jou als lezer allicht al niet. Waar heeft dit mee te maken? Waarom kunnen we dat niet kaderen?
Het imago
Imago is iets heel geks. Het is iets wat bepaald hoe anderen tegen jou aankijken. Of in dit geval tegen een hele groep. Een groep die ook weer voor eenieder anders is. Een hulpverlener zal strikt gezien een lijmsnuivende tiener ook kunnen scharen onder probleemjongere. Het is immers iemand met een redelijk ernstig probleem. Voor die hulpverlener liggen de zaken anders dan voor Jan Modaal bijvoorbeeld. Maar goed, daar hebben we het al over gehad.
Imago. Waarom is dit voor mensen zo belangrijk? Je bent toch wie je bent en daar heb je maar rekening mee te houden? Begrijpelijkerwijs niet altijd. Maar hoe ontstaat imago? Welke middelen heb je om dat te verbeteren? Wat voor sociale en psychologische gevolgen heeft een ‘slecht’ imago? Door wie en wanneer wordt je als een slecht persoon gezien? Zien de personen dat zelf ook in?
Kortom: een mateloos interessant onderwerp, en alleen daarom al een reden om mij hier verder op te richten.
De media
Een ongelooflijk grote imagovormer zijn de media. Journalisten, programmamakers, DJ’s en cabaretiers kunnen mensen maken of kraken. Youp van het Hek schiet mij zo even te binnen met zijn kritiek op Buckler, het alcoholvrije bier van Heineken.  Door zijn theatershow is dat bier uiteindelijk zo impopulair geworden dat het maar uit de winkels is gehaald. Niemand wilde het nog drinken. Waarom? Youp vond het maar niets. Meer redenen waren er gewoon niet. Het was niet giftig of op een andere manier gevaarlijk voor de gezondheid, het was gewoon een ander soort bier dus waarschijnlijk niet buitengewoon vies, het ontbreken van alcohol was het enige wat echt anders was.
Het beeld dat de media schept van bepaalde groepen kan versterkend werken. 5 moordaanslagen per Journaal per dag en je gaat vanzelf denken dat de wereld een verschrikkelijke plek is om te verblijven. Logisch ook, want je ziet niets anders meer. Zo ook over probleemjongeren of hangjongeren. De positieve berichtgeving in Journalen over deze groepen kun je op één hand tellen volgens mij.
Wat voor effect heeft dit op mensen? Weet de media van hun impact af? Hebben zij daar ook richtlijnen voor om massahysterie te voorkomen op sommige vlakken?
Ik ben er heilig van overtuigd dat positieve denkwijzen beginnen bij positievere berichtgevingen. Precies zoals dat werkt bij iemands zelfbeeld veranderen: zeg hem dat hij lelijk, vies en onaardig is en hij gaat dat wel geloven. Zeg dat hij kansen heeft, iets kan bereiken in het leven en mogelijkheden heeft, dan zal dat op z’n minst helpen.
Ik wil de komende periode vooral kijken naar imagovorming en de rol van de media in beeldvorming. De samenhang met deze onderwerpen en daarbij horend de vragen die in ons onderzoek gesteld zijn.
Disciplines
Wat ik vooral erg leuk vind is de mix van disciplines die rond dit project allemaal afspelen. Ik geniet van de samenwerking met maatschappelijk werkers, marketeers, hulpverleners en anderen. Allen proberen ze goed mee te denken met ons en over ons vraagstuk. Vooral de mensen bij KIK zijn erg hulpvaardig en leveren ons de input en het enthousiasme dat we nodig hebben.
Op onze wiki kun je alles lezen wat tot nu toe verzameld is. Over niet al te lange tijd zullen we daar een schifting in moeten doen om in een aantal weken te verwerken en te gieten in een concept. Dat is een creatief proces, waar de groep zich op moet voorbereiden. Analyseren en informatie verzamelen is leuk, maar het moet binnenkort in een andere vorm gekneden worden. Ik ben benieuwd waar dat op uit draait, maar persoonlijk heb ik alle vertrouwen in de groep.
‘Waar gaat dat toch heen?’ Iets dat mij gaandeweg duidelijk werd
Het is mij dikwijls opgevallen dat de mensen om mij heen roepen ‘waar het toch heen gaat met de wereld’. Het grappige is dat we hier zelf heel veel in kunnen doen. Klagen, maar niet handelen. Nee, dat doet iemand anders wel. Ik zou zo graag zien dat er wat meer liefde de wereld in gestuurd wordt. Of ga eens zomaar mensen uitzwaaien. Ga zieke kinderen in het ziekenhuis weer blij maken. Of hou de paraplu op voor mensen in de regen die zelf geen hebben. Idee√´n genoeg. Kortom, ik zou zo graag zien dat er wat meer individuen opstaan en laten zien dat het helemaal niet zo’n rottige wereld is om op te leven. Dat wat je ziet is niet altijd wat het is. Kijk verder, en relativeer.
Dus, waar gaan we heen met de wereld? Nou, gewoon, rondjes om de zon. En het is aan ons wat er tijdens die carrousel gebeurd.
